*خبر خوب اینه که امروز خانم مدیرعامل شرکت اومده اینجا و با ما همکار شده این یعنی دیگه وقتای ناهار دردونه نمیتونه تو اتاق باشه دیگه با دردونه نمیتونم شوخی کنم دیگه بیشتر کارارو باید خودم انجام بدم دیگه اینترنت تمام وقت ندارم دیگه تنبلی تعطیله دیگه جونم براتون بگه دردونه مجبوره بره غذای شرکتو بخوره و دیگه نمیتونه از هنر نمایی های من فیض ببره البته اینجای قضیه خیلی بئه غذای شرکت اصلا خوب نیست و من دلم نمیخواد غذای شرکتو بخوره ولی دیگه چاره ایی نیست...ولی باهمه اینا خیلی خوشحالم که همکار جدید داریما....! هی دردونه! با اینکه ٣ساعت با هم حرف نزدیمو از دور واسم بوسای کوچولو پرت نکردی با اینکه پشت سرم نشستی ولی احساس میکنم دلم یه دنیا واست تنگ شده ...

*دیشب که سال نو میلادی تحویل شده بود مدام کانالارو عوض میکردم تموم بچه های ١۵ -١۶ ساله شاد بودن .به خاطر سال نو چه هیجانی داشتن بی اختیار یاد اون پسر ١۵ ساله که مثل گل بود میفتم که پریروز بخاطر باتومی که تو سرش بخاطر هیچی خورده بود و خانواده از ترسشون دکتر نبردنش فوت کرد قلبم از جا در میاد تا بخودم نگاه میکنم تموم صورتم خیس شده .تلوزیونو خاموش میکنم و تو دلم یاد عید خودمون میفتم با اینکه اینجا هم چند وقت دیگه عیده ولی خیلیا قدرت فراهم کردن یه عید شادو  ندارن حالا بماند بقیه مسائل ...چی میخواد بشه ؟